In ta l’unbrìa

Ivan Crico

Ivan Crico

Da “Maitàni”
Al prufìl negro in ta l’unbrìa
de màce e de pignari. La strada
de giara, disparì suvignìr ta i fii
e la piéra rùzena de antre sère
dès che ’l scur al torna al vardar
l’aria, sufiada dei filari, de chi
che ’l resta ’ncora ’na dimanda
lassada a mezo, spìn ta ’l fundi
de le zornade, firida o pòlvar
che ’l se leva e che la man zunba
zélar, senza scanpi, se la ghe va
dogna. Lontan, un siséu sìdevo
de àuti. Al zércio che ’l dessegna
ta la pradarìa ’l faro del rioporto.
Como par travers de un véro
sbregà, i pichi biavi e lìnpedi
su la calzìna de l’anconeta sul mur
’ndà zò, vért sul turchìn più nét
de l’istà che ’l me vedéa disparir,
te vardo. ’Nciodada. De lai cignindo
la bicicheta lustra. Ta la piria a ou
de ànbro oltra l’unbrìa spignotada
de le màce crissude longo ’l trozo.